In dit artikel wordt de Europese versie van de van de NMT beschreven, zoals deze door Stanley Lief gedeeltelijk op basis van de massage van de Ayur Veda ontwikkeld is. Inzake  het begrip NMT is het belangrijk om te weten dat Jiri en Vaclav Dvorak het begrip NMT gebruiken om door middel van diverse isometrische contracties de spierspanning te verminderen. Deze techniek is in de osteopathie meer bekend onder de naam “Muscle Energy Technique” (MET). Dvorak splitst de NMT in NMT1, NMT2 en NMT3 en draagt hierbij tot verdere begripsverwarring.

De verschillende MET-methodieken deelt Dvorak als volgt in:

• Methoden, waarbij de patiënt zelf actief mobilisaties uitvoert om de weerstandsbarrière  te veranderen. Dvorak noemt dit “NMT1”.

• Isometrische contractie met aansluitend een passieve rekking van de agonisten en postisometrische relaxatie, “NMT 2”.

• Isometrische contractie van de antagonisten  met aansluitend een rekking en reciproque inhibitie, die Dvorak NMT3 noemt.

Het begrip neuromusculaire technieken, zoals hier beschreven wordt, wordt uitgevoerd door gebruik te maken van speciale druk- en strijktechnieken, die gewoonlijk uitgevoerd worden met de vingers en duimen en een diagnostische en een therapeutische uitwerking hebben. Het doel van NMT is om de dysfuncties in het weefsel op te heffen en het bewerkstelligen van de normale rusttonus. Het zwaartepunt ligt hierbij in de centrale punten van de reflexactiviteit, zoals myofasciale triggerpunten te deactiveren. Eveneens is het doel van de NMT het normaliseren van hypertoner resp. fibrotisch weefsel, dat of als eigen therapie of ter voorbereiding van gewrichtsmobilisatie uitgevoerd wordt. De NMT gebruikt de fysiologische reacties van mechano-, Golgireceptoren, spierspoelen en andere receptoren om te verwachten weefselreacties te bewerkstelligen. Andere methoden ter beïnvloeding van de neurogene informatieve sensoren (proprioceptoren) in het lichaam zoals “position release technique” (strain counter strain) en de “muscle energy techniques” (MET) – reciproque inhibitie en postisometrische relaxatie worden, voorzover deze in de NMT  in te voegen zijn, als aanverwante behandelingstechnieken in de NMT geïntegreerd. Traditionele massagetechnieken die de uitscheiding van stofwisselingsproducten verbeteren en de circulatie in de dysfunctionele spieren verbeteren, kunnen ook tot aanverwante technieken gerekend worden.

Het bijzondere en unieke van de NMT is, dat deze methode zich concentreert op de weke delen en niet op het “reflexmechanisme”. Het lichaam niet alleen voorbereidt op andere therapeutische methoden, zoals oefen- en manuele therapie, maar ontspant en normaliseert ook star, fibrotisch weefsel  en verbetert verder de lymfe-, bloedcirculatie en de drainage .
De NMT kan geïntegreerd worden in houdingsintegratie, wegwerken van hypertonie, pijnvermindering, verbetering van de gewrichtsmobiliteit, stimuatie van reflexen en sedering.
Er zijn veel variaties van de door Stanley Lief ontwikkelde basistechnieken, waarvan de selectie van  verschillende factoren en persoonlijke voorkeur afhangt.
Overeenkomsten tussen enkele aspecten van de NMT en andere manuele methoden zijn alleszins mogelijk, omdat de technieken gedeeltelijk uit andere systemen overgenomen zijn.
De basistechnieken van de NMT voor de wervelkolom en de buik (en de daarmee verbonden regio’s) worden het meest toegepast.

Het belangrijkste is, dat dit unieke manipulatiesysteem op elk lichaamsdeel en voor de fysieke en fysiologische dysfunctie alsook voor laesies  van gewrichten en weke delen toepasbaar is. Om de NMT met succes toe te passen is het noodzakelijk om de palpatie en daarmee de sensibiliteit van duim en vingers dusdanig te ontwikkelen, dat de weefselzones goed ontdekt kunnen worden en in  de weefselstructuren anomalieën als spanningen, contracties, adhesies en spasmen onderkend kunnen worden.

Techniek

De in de NMT toegepaste duimtechnieken voor diagnostiek en behandeling kunnen voor veel therapeutische indicaties gebruikt worden. De duimtechniek kan met verschillende druk uitgevoerd worden, alsook met de eindkootjes en de laterale zijden hiervan. De duim wordt loodrecht op het te behandelen lichaamsgebied geplaatst om deze te contraheren. Voor ‘n minder gelokaliseerd en specifiek contact kan de laterale zijde van de duim gebruikt worden.

Bij de uitvoering van deze techniek wordt ’n normale massagetussenstof gebruikt om een beter glijden van de duim mogelijk te maken.

Voor de balans van de hand worden de vingers gespreid, de vingertoppen vormen een fulcrum, een “brug”, en de handpalmen worden licht gebogen. Op deze manier wordt de duim in de richting van de vingertoppen bewogen. Terwijl de duim ongeveer ‘n 5 – 8 cm strijking uitvoert, geven de vingers hierbij een steunpunt.
De gestrekte arm brengt hierbij het lichaamsgewicht over op de duimtop, die zich naar de stabiele vingers beweegt. In tegenstelling tot vele bij andere massage uitgevoerde strijkingen blijft de arm en hand ontspannen, terwijl de duim met ’n verschillende druk ’n baan door het weefsel trekt.